Om zeven uur gaat het wekkertje van het horloge. We beginnen eerst aan ons ontbijt van gisteren gekochte cakejes met koffie. Om acht uur op pad voor de beklimming naar de gletsjer. Het dorpje waar we overnachten is niet meer dan 15 huizen groot en al snel lopen we in de bossen. Het is een mooi en gemakkelijk pad wat naar boven gaat. Het grootste deel is langs de rivier die bij de gletsjer ontspringt. Het is een grauwe grijze rivier, net zoals de onderkant van de gletsjer er van een afstand uitziet. De wandeling naar boven duurt ongeveer 2 uur en is zeer de moeite waard.
.
Met de campervan door IJsland
Als je van meren in de bergen houdt moet je naar Bariloche! Deze stad ligt midden in wat hier het meren gebied wordt genoemd. En met reden want het is hier water overal waar je kijkt. Bariloche ligt zelf aan een van de grootste meren; het Lago Nahuel Huapi. En Bariloche is een paradijs voor iedereen die van chocolade houdt. Ze hebben hier winkels zo groot als een supermarkt met alleen maar chocola. Ook als chocoladefondue!
San Augustin is een dorp op een uur of zes rijden vanaf Popayan. Hemelsbreed is het niet zo ver maar de weg erheen is beroerd. Ongeveer een half uurtje asfalt en dan houd het op, dirtroad all the way... Dus hobbelen we heen, op de achterste stoelen in de bus. Ook al geen pretje. Tel daarbij op drie kotsende koters om ons heen en je kunt begrijpen dat dit geen pretje was... Maar we halen het...
In San Augustin hebben we weer een plaatje van een hostal. Vrij basic, maar zo mooi gelegen op een heuvel naast het dorp. Je kijkt uit over de wijde omgeving vanuit de prachtige tuin vol bloemen en bomen vol mandarijntjes. Het is van een Fransman en ze verbouwen ook nog eens hun eigen groente en bakken hun eigen brood dus; heerlijk eten!
Een mooie manier om een beetje te ervaren wat de Onkovango is, is een tripje met een Mokoro. Dit is een tot kano uitgehakte boomstam die wordt voortbewogen door een man met stok die op de achterkant van de Mokoro staat. We vertrekken vroeg met een motorbootje wat ons naar het dorpje brengt waar de Mokoro tripjes starten.
Vertrek uit Varanasi. We vertrekken zoals we gekomen zijn; in het donker. De avond valt hier vroeg en als we even na zessen weer door de steegjes lopen zijn het alleen de schaarse lampjes van de winkeltjes die de boel verlichten, en daarmee de volop aanwezige koeienvlaaien, extra oppassen dus!
Bij de eerste plek waar ook gemotoriseerd vervoer op drie of vier wielen kan komen een tuktuk, of "autoriksja" zoals de driewielers hier heten geregeld om ons naar het station te brengen. Dan begint een rit die op menig kermis tot de topattracties zou horen.
De grote dag!
Om acht uur staan we bij het Tibet hotel, ons meetingpoint met de gids en chauffeur. Ze zijn al aanwezig en we stellen ons even voor. De gids heet Lobsang, de driver Nima. Beiden nog jonge gasten, 22 en 23 jaar. Ze maken een goede indruk. Na wat passen en meten blijkt al onze bagage in de Landcruiser te passen. De gids neemt plaats op de achterste bank direct naast de bagage, wij zitten met z'n drieen op de achterbank + een persoon voorin naast de bestuurder. Het is allemaal ruim genoeg. "Onze" Toyota is ruim bemeten en ook behoorlijk breed.








