Deze ochtend worden we gewekt door een gezellig riedeltje. Het is de melodie van "happy birthday" dat schel door de straten schalt. De muziek klinkt als zo'n wenskaart die je openklapt en begint te spelen alleen dan keihard. Het is nog voor zevenen en dat lijkt me wat vroeg voor de ijscoman. Die zal het dus niet zijn. We blijven nog even gissen naar wat ons dan gewekt heeft en staan maar op.

Onze twee dagen in Delhi gaan we langs wat highlights in de stad. Het rode fort is niet te missen. Groot en rood, ooit gebouwd tijdens de hoogtijdagen van het Mughal rijk. Binnen de enorme muren staan wat fraaie gebouwen en dat is het dan wel. Ooit moet dit een pracht geweest zijn met overal vijvers, waterlopen en baden die gevoed werden uit de rivier maar de rivier is niet meer, of is te vervuild en alle waterkanalen staan droog. Het is wel lekker om in de grote tuinen even te relaxen weg van de herrie buiten de grote muren.

Hotelkamers in Japan zijn klein. Nou ja, niet alle natuurlijk, maar als je het nog een beetje betaalbaar wilt houden en de goedkopere kamers boekt dan krijg je een bedje van 140 breed en een kamer er om heen die maar ietsje groter is.
Wel overigens voorzien van alle luxe maar gewoon klein. Tot vandaag dan.

Ons laatste stuk Peru gaat weer via de kust. Via de PanAmericana naar het noorden. Zo gauw als we de bergen van Cordillera Blanca uit zijn wordt het landschap weer vlak en steeds droger om uiteindelijk gewoon weer in woestijn te eindigen. En die woestijn rijden we nu dus door richting het noorden.

Een Italiaans restaurant op de luchthaven van Helsinki met de naam "Pronto". Snelle bediening dus zou je zeggen, toch meld de serveerster bij bestelling meteen dat het wel een half uurtje gaat duren. Druk, druk, druk. Niet dat het veel uitmaakt want op het departures bord knippert al sinds uren de mededeling dat we om 22:00 meer info krijgen over de status van onze vlucht. En dat terwijl we om 20:00 zouden vliegen. Rustig afwachten dus, op vlucht en pizza.

Vanaf het moment dat we de weg naar de top van de Masaya vulkaan betraden volgt hij ons, onze persoonlijke ranger. Op zijn fietsje, quasi slingerend een meter of 100 achter ons. Kennelijk zijn ze hier niet helemaal gewend aan mensen die naar boven gaan lopen i.p.v. Gemotoriseerd de berg op te knallen. En dus persoonlijke begeleiding vandaag, op een afstandje, dat dan wel...