Voordat we naar Mestia gaan reizen we eerst naar Tbilisi. Met de minibus door het deel van het land wat vol staat met druiven. En dus ook passeren we her en der de wijnhuizen. Zonder te stoppen overigens want dit is een publiek busje. In Tbilisi een taxi genomen naar het guesthouse voor vanavond. Het is een mooi plekje in een rustige straat.

Het meer van Arenal ligt aan de voet van de vulkaan. Helder blauw water en een weids uitzicht op de omgeving. We zijn vanochtend met een busje tot de stuwdam gegaan en vandaar in een bootje gestapt wat ons naar de andere kant van het meer brengt. Daar weer in een busje gestapt en twee uur lang al hobbelend naar Santa Elena gegaan. Santa Elena is het dorpje aan de voet van het Monteverde nevelwoud. Het ligt al vrij hoog en als we arriveren rijden we gelijk de wolken in.

Inmiddels zijn we in de historische koloniale hoek van Brazilië. Deze provincie heet Minas Gerais, een mijnstreek. Het stadje waar we zijn is Ouro Preto.. Prachtig gelegen op de hellingen van de heuvels hier. Wel serieus klimmen zo nu en dan want een rondje door de stad is toch al snel vier keer heuvel-op, heuvel-af. Het hele centrum is voorzien van keien in de straten, ze liggen er al eeuwen. En vol met al die fraaie huizen van honderden jaren oud. En vooral kerken. Een stuk of tien, alleen al in het centrum.

Hotelkamers in Japan zijn klein. Nou ja, niet alle natuurlijk, maar als je het nog een beetje betaalbaar wilt houden en de goedkopere kamers boekt dan krijg je een bedje van 140 breed en een kamer er om heen die maar ietsje groter is.
Wel overigens voorzien van alle luxe maar gewoon klein. Tot vandaag dan.

Voor het eerst staat er iemand met een bordje met onze naam er op te wachten bij de uitgang van het vliegveld. We worden opgehaald, wat een luxe. Het leek ons wel een goed idee dit keer. We komen tenslotte pas na middernacht aan en dan is het wel gemakkelijk om je taxi en hotel alvast maar geregeld te hebben. En dus zoeven we in no-time over een bijna verlaten snelweg richting Casablanca.

Nicaragua en Costa Rica hebben ruzie, niet zo heel erg, maar toch wel een beetje. Schijnt iets te zijn met landjepik over en weer. We zagen het al de afgelopen dagen in de kranten staan, maar bij de grensovergang wordt het helemaal duidelijk. Dat we hier twee weken geleden langs kwamen was het al druk met vooral vrachtwagens. Nu is het MEGA druk. Aan de Costaricaanse kant staat een kilometers lange file met vrachtwagens, allemaal van die enorme Mack trucks. Kennelijk zijn ze even heel stipt bij de Nicaraguaanse immigratie...