Het is weer vroeg als we vertrekken uit Langmusi. Er is nog weinig volk op straat en de meeste actie komt van de boer die z'n yaks door de straten drijft. Mooie beesten zijn het, zo groot en indrukwekkend en evengoed zo schijterig als je op ze afloopt. Het is de enige afleiding op dit uur want verder blijft het stil. Iets te stil eigenlijk want de bus komt niet opdagen.

Leon valt te lezen als een geschiedenisboek. De stad ademt de roerige historie van Nicaragua. Op veel plekken zijn muurschilderingen aangebracht die of laten zien wat er zich hier heeft afgespeeld, of de helden en martelaren van de revolutie eren. En de ansichtkaarten die oude vrouwtjes op het centrale plein verkopen zijn zwart-wit foto's van acties tijdens de revolutie.

Vandaag eerst naar Mackay gereden, een vrij grote plaats. Hier weer de voorraden aangevuld bij de plaatselijke Woolworths en vervolgens richting de Pioneer Valley. Dit is een vruchtbare vallei die al sinds de komst van de eerste Europeanen gebruikt wordt voor landbouw. Nu is het vooral suikerriet wat er staat. En niet alleen hier, we rijden eigenlijk al een paar dagen tussen het suikerriet door. Bij bijna elk plaatsje van betekenis staat er dan een fabriek die de handel verwerkt en overal zijn spoorweg overgangen voor de treintjes die tussen de velden doorrijden en het riet transporteren naar de fabriek. Vaak prachtige vergezichten over de wuivende velden.

Yerevan is de hoofdstad van Armenië, het eest zuidelijke land in de Kaukasus. Ons plan is om met de minibus te reizen tussen Tbilisi en Yerevan maar als we arriveren bij het busstation gooien we dat weer om. Bij aankomst staat er gelijk weer een aantal taximannetjes wat ons aanspreekt. Deze komen al uit Armenie en bieden aan om ons te rijden voor een prijs die maar iets hoger is dan wat we kwijt zouden zijn als we samen met de minibus zouden gaan. En dat voor een rit van zes uur, dan is de keuze weer snel gemaakt!

Vandaag gaan we naar de Dode zee, maar wel pas in de namiddag zodat de temperatuur wat aangenamer is en we ook de zonsondergang kunnen zien. En dus hebben we een relaxte start. Eerst wat broodjes bij een bakkertje gehaald en wat verse komkommer van de markt als beleg en dan op het dakterras van het hotel ons ontbijtje klaarmaken. Hier is het heerlijk onder het rieten afdak en met een lekker windje in de rug. We nemen er dus maar royaal de tijd voor. Bij de Nescafe-koffiecorner op de rotonde vervolgens een kopje cappuccino gescoord en de dag schiet al lekker op.

• Roadtrip

De Ruta 40 is voor Argentinie wat de route 66 in de USA is. Een weg van de grens met Bolivia heel in het noorden tot in Vuurland in de zuidelijkste punt. Wij pakken het stuk tussen El Chalten en Esquel. In het geheel een heel klein stukje, maar toch nog twee dagen met de bus. En een stuk door een van de dunst bevolkte gebieden op aarde. Slechts een paar kleine plaatsjes passeren we en een hand vol estancia's. Het landschap is vooral heel leeg.