Ons vluchtje uit Udaipur land om een uur of vier 's middags in Mumbai. Bij de uitgang van het domestic vliegveld staan de taxi mannetje's al op de uitkijk. Quasi nonchalant tegen een hek geleund houden ze alles wat westers lijkt nauwlettend in de gaten en zodra je de schuifdeuren uitloopt komen ze in actie.
Inmiddels weten we de gangbare prijs en we proberen er een te vinden die op z'n minst net z'n vraagprijs in de buurt komt. Zoals meestal valt het niet mee en we lopen de straat op om bij de geparkeerde taxi's ons geluk te beproeven. Uiteindelijk bij een mannetje die de normale prijs vraagt ingestapt en op pad. Het blijkt een of andere koppelbaas te zijn en via een korte tussenstop, wisselen van taxi en een verse chauffeur gaan we eindelijk op pad.

De eerste dag begon met een busrit naar Dhunche, een klein plaatsje in de bergen vanwaar de trek begint. Om zes uur 's ochtends ons gemeld bij het grote busstation hier in Kathmandu. Volgens de informatie zou de bus om half zeven gaan. Dit blijkt prima te kloppen alleen is deze al uitverkocht. Dus een uurtje wachten op de volgende bus.

Songpan is opgeleukt. In de belangrijkste straat zijn de gebouwen voorzien van een nieuwe houten voorgevel. Een beetje een sfeertje van een Oostenrijks wintersportoord. En eerlijk is eerlijk, het is ze best aardig gelukt. Het heeft nu een veel meer sfeervolle uitstraling. Daarbij heeft het twee authentieke overdekte bruggen, twee stads poorten van honderden jaren oud  en een herbouwde stadsmuur die het de moeite maken om hier langs te komen.

De meest aanbeden man in de Filipijnen is hij nog niet. In dit vrome land staat god nog altijd nummer een. Maar hij staat wel met stip op twee Manny Pacquiao; “The Pacman”. Zonder twijfel de populairste persoon in Filipinoland. Manny is bokser en sinds een jaar of wat wereldtitelhouder. Schijnt ook de beste pound-for-pound bokser ter wereld te zijn. Wat dat ook moge zijn. En dus kom je hem overal tegen.

Hoeveel veerboten zouden er varen in de Filipijnen? Ik weet het niet maar het moeten er toch een enorm aantal zijn. Voor ons is de boot naar Siquijor de zoveelste. Het is weer een fast-ferry dus lekker snel naar de overkant. Net snel genoeg om niet helemaal bevroren aan te komen want de airco staat uiteraard weer op Antarctisch...

Baku maakt zich klaar voor de Eufacupfinale van volgende week. Arsenal en Chelsea treffen elkaar dan in de plaatselijke arena. We komen er langs op weg naar de stad vanaf het vliegveld. Het hele stadion wordt gebruikt is een soort giga lichtscherm waarop de aanstaande match gepromoot wordt. Imposant gezicht zo in het donker.