Vandaag op weg naar Panama. Al om half zes 's ochtends met de bus vertrokken naar San Isidrio. We hopen daar dan vlot de aansluiting naar de grens te pakken. Pakt iets anders uit, als we om half negen in San Isidro arriveren blijkt de eerstvolgende bus naar de grens pas om half een 's middags te vertrekken. We zijn dus lekker op tijd. De stad ingelopen en daar even ontbeten en vervolgens een uurtje of wat in het park zitten relaxen tot de bus vertrekt.

Jujuy is de meest noordelijke provincie van Argentinie. Opgesloten in de hoek tussen Bolivia en Chili. We reizen eerst naar de stad Jujuy (“goegoei”) zelf. Grote stad met modern centrum. Verrassend genoeg in een heel groene omgeving. Ik had ook hier de droge hoogvlaktes verwacht maar de heuvels staan hier vol met bomen en de dalen zijn sappig groen.

De route tussen Xiahe en Langmusi gaat over de hoogvlaktes met de uitgestrekte graslanden. Dit is waar de nomaden rondtrekken met hun vee. Prachtige stukje China, de groene heuvels tot in het oneindige met een strak blauwe hemel er boven. En het is heel comfortabel reizen want de weg is net vernieuwd en we zitten helemaal voor in een luxe touringcar. Het gaat dan ook lekker snel en met de middag zijn we al in Langmusi.

De trein van Bikaner naar Jaisalmer rijdt pas sinds een maand of wat op dit traject. En kennelijk moet daar nog wat extra bekendheid aan gegeven worden want zo leeg hebben we ze nog niet meegemaakt. Zijn ze normaal tot de laatste plek volgeboekt, hier hebben we op een gegeven moment de komplete wagen voor ons zelf.
Bij boeking zagen we dat er geen aircowagon was en dus gekozen voor de normale sleeperwagon. En dat blijkt in de woestijn niet zo'n heel goed idee... De eerste uren gaan nog wel qua temperatuur want we zijn vroeg vertrokken, maar er begint meteen een geweldige stofwolk naar binnen te komen. Na een uurtje of wat is alles bedekt onder een enorme laag stof. Het zonnetje straalt inmiddels ook op volle kracht en de temperatuur loopt lekker op.

Meknes is kleiner en gemoedelijker dan Fes. Maar wel ook met een fraaie medina. Niet zo groot als die van Fes maar net zo vol tot op de vierkante centimeter met bedrijvigheid. En de tourgroepen zijn hier ook weer verdwenen, lekker kleinschalig dus.
De bus naar Meknes is een oud boemeltje, niet erg want het is maar een rit van een uur. Onze eindbestemming is het Maroc hotel, weer naast de medina en met kamers die uitkijken op een binnenplaats met bomen vol oranje sinaasappelen. Mooi plekkie dus.

Keurig op de afgesproken tijd komt ons ‘mannetje’ voor rijden. De komende dagen gaan we op pad met Ermek en zijn Ford Maverick. De eerste indruk is gelijk goed, aardige gast en de auto ziet er ook uit alsof hij met gemak een rondje Kirgizië kan doen.
We rijden eerst naar Jeti Oguz, vlak in de buurt van Karakol. Het is een rij van zeven rode rotsen die uit het landschap opreizen. Ze worden ook we de ‘Seven Bulls’ genoemd naar een oud verhaal.