Jujuy is de meest noordelijke provincie van Argentinie. Opgesloten in de hoek tussen Bolivia en Chili. We reizen eerst naar de stad Jujuy (“goegoei”) zelf. Grote stad met modern centrum. Verrassend genoeg in een heel groene omgeving. Ik had ook hier de droge hoogvlaktes verwacht maar de heuvels staan hier vol met bomen en de dalen zijn sappig groen.

We verlaten de Filipijnen in een vliegtuig wat misschien voor een tiende gevuld is. Het is een cheapy, dus geen maaltijden aan boord. Het cabinepersoneel heeft dan ook al snel niets meer te doen en besluit er een verloting tegen aan te gooien. Er wordt telkens een getal en een letter getrokken, wat dan tezamen een stoelnummer vormt. Geweldig idee in een vrijwel leeg toestel! Het wordt dan ook onbedoeld erg grappig. Oneindig nummers trekken die niet bezet zijn...

Ons laatste deel Sri Lanka gaat langs de zuidkust. Dit is waar de goudkleurige zandstranden zijn, baaitjes omzoomd met palmbomen en gevuld met een azuurblauwe zee. Idyllische plekjes.
Maar dit is ook waar de tsunami het hardst heeft toegeslagen. Veel van de dorpjes zijn destijds vrijwel kompleet weggevaagd. Maar er is de afgelopen jaren ontzettend veel hersteld. In de dorpjes zelf is meestal niets meer te zien wat er nog aan herinnert maar kom je hier iets buiten dan staan er nog vaak ruïnes van huizen die nooit meer hersteld zijn. Geen overlevenden, geen geld, wie zal het zeggen... Stille getuigen van het drama van bijna zeven jaar geleden.

De trein van Bikaner naar Jaisalmer rijdt pas sinds een maand of wat op dit traject. En kennelijk moet daar nog wat extra bekendheid aan gegeven worden want zo leeg hebben we ze nog niet meegemaakt. Zijn ze normaal tot de laatste plek volgeboekt, hier hebben we op een gegeven moment de komplete wagen voor ons zelf.
Bij boeking zagen we dat er geen aircowagon was en dus gekozen voor de normale sleeperwagon. En dat blijkt in de woestijn niet zo'n heel goed idee... De eerste uren gaan nog wel qua temperatuur want we zijn vroeg vertrokken, maar er begint meteen een geweldige stofwolk naar binnen te komen. Na een uurtje of wat is alles bedekt onder een enorme laag stof. Het zonnetje straalt inmiddels ook op volle kracht en de temperatuur loopt lekker op.

Vandaag de trek naar Kol Ukok. We laten ons met de auto naar het begin van de vallei brengen die naar dit bergmeer leidt. Onderweg een meisje opgepikt. Zij hoort bij de familie waar we vanavond zullen overnachten en loopt mee naar boven. Met z’n vieren op pad, want Rod, een Australiër van 67, loopt ook mee.