Las Penitas is maar een klein stukje van Leon maar een wereld van verschil. Hier is het enige wat je hoort het bulderen van de golven die uitrollen op het zwarte zand. Het dorpje heeft wat accommodatie, een paar restaurantjes, en de rest is kleine huisjes van de mensen die hier dagelijks met hun bootje de zee opgaan om te vissen.

Voor het eerst staat er iemand met een bordje met onze naam er op te wachten bij de uitgang van het vliegveld. We worden opgehaald, wat een luxe. Het leek ons wel een goed idee dit keer. We komen tenslotte pas na middernacht aan en dan is het wel gemakkelijk om je taxi en hotel alvast maar geregeld te hebben. En dus zoeven we in no-time over een bijna verlaten snelweg richting Casablanca.

Maandagochtend, de bus genomen naar Guillin. Een Pool en Engelsman reizen mee. Op het station aangekomen moeten we nog een uurtje wachten. Als de trein om half drie vertrekt blijkt dat hij weer helemaal vol zit. In onze wagon zit een of andere vrouwenclub die met z'n allen op stap gaan. Dolle pret dus. s' Avonds een uurtje handen en voeten Chinglisch mee zitten praten. Ze vinden het erg interessant en iedere poging om wat Engelse zinnen uit te spreken ontaard in enorme lachsalvo's.

Terug in Bogota. Gaat wel lekker gemakkelijk als je er al een keertje geweest bent. We weten nu de weg al op het busstation en kunnen de taxichauffeur gewoon aanwijzen naar welk hostel we willen. Onze laatste dag in Colombia mooi cultureel op pad geweest. Eerst 's ochtends naar het politie museum. Was een tip van wat andere reizigers en inderdaad heel vermakelijk. Je krijgt je persoonlijke agentje mee die in het Engels verduidelijkt wat er te zien is.

Om negen uur staat de pick-up voor. De tassen gaan in de bak en we kunnen op pad. Met Samy dit keer, hij is van een bedoeinen familie uit de buurt van Wadi musa en heeft de kameel verruild voor de 4WD en doet tegenwoordig trips. Gisteravond bij ons hotel nog even dit tripje geboekt, we gaan een dag door de woestijn bij Wadi rum en overnachten daar ook in een tentje.

Samy is een aardige vent, zoals de meeste nomaden een stevige kerel en met een zware stem. Later verteld hij ons dat ie op vijf pakjes sigaretten per dag zat, dus die stem is ook wel weer verklaard.... Maar na hartklachten nu vijf maanden sober en een stuk gezonder, je hoort nog eens wat.

De Villarica vulkaan is er ook alweer eentje met de perfecte vorm. Mooie kegel, witte top en een fraai pluimpje rook wat afsteekt tegen de blauwe hemel. Want mooi weer is het die eerste dag onder de vulkaan. Het dorpje waar we zitten heet Pucon en is de populairste bestemming in de zuidelijke Andes voor Chilenen. In de zomermaanden is het hier mas massatoerisme, nu is het perfect. Niet druk en doordat er nu veeeeel meer hostels zijn dan bezoekers zijn de prijzen heerlijk betaalbaar.