De dag van vertrek in Pucon is het weer omgeslagen. De hele dag regent het dat het giet. 's Avonds steekt de wind op en wordt het echt een ouderwets noodweer. De elektriciteit in heel Pucon is uitgevallen en in het aardedonker lopen we richting busstation. Overal liggen enorme takken die van de bomen zijn gebroken. Gelukkig vertrekt de bus wel gewoon, maar na een kwartiertje moet hij alweer stoppen omdat de weg geblokkeerd is. Het duurt een uurtje voordat we verder kunnen. De rest van de nacht verder geen vertragingen....

Dag 6, van Sakya naar Rongbuk (EBC)

Om acht uur weer op pad gegaan. Zodra we de "Friendship highway" weer op rijden is de weg weer onverhard. Al snel passeren we Lhatse en gaat de weg weer stijgen. We naderen het hoogste punt uit ons Tibet avontuur: de Gyatsola pas van 5220 meter. Het waait behoorlijk boven op de pas en het is dan ook aardig koud. De gebedsvlaggetjes wapperen hard in de wind. Maar de uitzichten zijn weer geweldig en dan vergeet je even dat je het koud hebt.

Het waait nog steeds hard maar het stof is verdwenen en de zon staat weer helder aan de hemel. Ali stapt achter het stuur van het busje van de familie en we gaan richting de graven. In de heuvels achter de ruine's van Palmyra staan her en der van deze graven. Het zijn vierkante torens van een verdieping of vier. Binnen is nog wat terug te zien van de vroegere inrichting maar verder zijn ze vrij kaal. We laten ons afzetten bij de ruine's van Palmyra en gaan eerst naar de tempel van Bel. Dit is het best bewaard gebleven monument en was vroeger het religieuze centrum van de stad.

Inmiddels zijn we in de historische koloniale hoek van Brazilië. Deze provincie heet Minas Gerais, een mijnstreek. Het stadje waar we zijn is Ouro Preto.. Prachtig gelegen op de hellingen van de heuvels hier. Wel serieus klimmen zo nu en dan want een rondje door de stad is toch al snel vier keer heuvel-op, heuvel-af. Het hele centrum is voorzien van keien in de straten, ze liggen er al eeuwen. En vol met al die fraaie huizen van honderden jaren oud. En vooral kerken. Een stuk of tien, alleen al in het centrum.

Vanaf het moment dat we de weg naar de top van de Masaya vulkaan betraden volgt hij ons, onze persoonlijke ranger. Op zijn fietsje, quasi slingerend een meter of 100 achter ons. Kennelijk zijn ze hier niet helemaal gewend aan mensen die naar boven gaan lopen i.p.v. Gemotoriseerd de berg op te knallen. En dus persoonlijke begeleiding vandaag, op een afstandje, dat dan wel...

Van Jodhpur gaan we via Ajmer naar Pushkar. Pushkar is een klein plaatsje wat tussen de heuvels ligt. Het centrum van het plaatsje is het heilige meertje. Hier omheen zijn een aantal ghats gebouwd waar geofferd, gebeden en gebaad wordt. Uit het hele land komt men naar hier. Vergelijkbaar met Varanasi maar dan op kleinere schaal.