Op tijd opgestaan en de tassen gepakt. Vervolgens op straat verse broodjes gekocht voor in de trein. Er staan 's ochtends altijd verschillende stalletjes met allerhande etenswaren. Ze hebben hier broodjes die een beetje op shoarma broodjes lijken. Verkrijgbaar met en zonder vulling. En ook zonder vulling prima te eten. Lichtgezouten en nog lekker warm.

De winter was lang dit jaar in Kirgizië en van de passen naar Son Kul zijn er pas twee recent weer geopend. Bij de rest ligt nog te veel sneeuw. We rijden daarom ook een stuk terug wat we heen ook al hebben gereden. Bij de afslag naar Son Kul gaat de weg gelijk klimmen. Eerst nog langs wat dorpjes en dan door de bergen. Het is een dorre droge omgeving, met bergen in prachtige kleuren.

Karakol is als een groot dorp gelegen tegen de uitlopers van het Tien Shan gebergte . Veel ‘hans en grietje’ huisjes, brede stoffige straten, weinig verkeer. Echt een heerlijke plek om een paar dagen te zijn. En we hebben in het ‘Riverside’ ook nog eens een perfect guesthouse gevonden.

Baku maakt zich klaar voor de Eufacupfinale van volgende week. Arsenal en Chelsea treffen elkaar dan in de plaatselijke arena. We komen er langs op weg naar de stad vanaf het vliegveld. Het hele stadion wordt gebruikt is een soort giga lichtscherm waarop de aanstaande match gepromoot wordt. Imposant gezicht zo in het donker.

De Jeepney. Filipijns icoon. Er moeten er miljoenen van rondrijden, alleen al in Manilla. Althans zo lijkt het. Ze zijn werkelijk overal en komen overal, de straten staan er mee vol. Het is het transportmiddel waarmee je in elk gehucht kan komen. Deze “busje's” zijn ooit ontstaan uit Amerikaanse legerjeeps. Die waren hier in overvloed met de langdurige aanwezigheid van het Amerikaanse leger en bleken ook heel geschikt voor personenvervoer. Inmiddels zijn ze enorm verlengd zodat er flink wat mensen in kunnen en worden ze opgepimpt tot ware kunstwerken. Bijna elke Jeepney ziet er fantastisch uit. Een overdosis aan blingbling en paintbrush. Als de straat weer eens vol staat is het net of je op de kermis bent. Minder geweldig is de enorme hoeveelheid rommel die uit de uitlaat komt. Vrijwel zonder uitzondering rijden ze rond met een tornado aan uitlaatgassen aan de achterzijde. Het is dus vrij smoggie in Manilla...

Leh is eigenlijk een groot dorp. Het mag dan een stad heten maar het heeft het overzichtelijke van een dorp. Hoofdstraat, oude stad, wat straatjes er om heen en de rest is buitenwijk of al weer agrarisch gebied. Wij zitten met ons guesthouse ook tussen de landjes met graan. Vijf minuten lopen vanuit het centrum en je zit kompleet in de rust. En het is hier voor Indiase begrippen al uitermate relaxed. Geen tuktuk's op straat en veel minder mensen. We hebben al vaker tegen elkaar gezegd dat Ladakh weliswaar in India ligt maar dat het eigenlijk geen India is. De mensen en cultuur, het is zo'n verschil met de rest van India.