Zaterdagmorgen. Deze ochtend nog wat laatste dingetjes geregeld. Een laatste tunafish sandwich bij Pumpernickel gegeten. Die zullen we zeker missen in Myanmar.
Nog even het internet op voor een laatste update. Gelukkig is nu de bijgewerkte website ook in volle glorie te zien. Op de een of andere manier duurt het hier een paar dagen voordat wijzigingen zichtbaar zijn.

Het was een heel kort nachtje vannacht. De laatste wedstrijd van onze jongens voor dit EK gezien en een uurtje later ging alweer de wekker. Snel de spullen gepakt en gelopen naar het guesthouse waar we afgesproken hadden. Het is nog voor zevenen maar er staat al een mannetje te wachten. Achter op de brommer scheuren we even later door de nog rustige straat naar een ander meetingpoint bij een grotere weg. Hier duurt het weer een tijdje en gaandeweg verzamelen er steeds meer mensen die ook richting Cambodja gaan.

Regen, regen, regen, hier in Panama City leek er geen eind aan te komen. Tot vandaag dan, want opeens was het vanmorgen droog. Gelijk de bus gepakt naar de Miraflores sluizen bij het Panama kanaal. Het is vandaag weer een bedrijvige dag. Gisteren was bijna alles gesloten vanwege een feestdag. De wijk waar we zitten is al niet heel erg vrolijk, maar met al die gesloten rolluiken en de hele dag regen zag het er helemaal treurig uit.

Granada is een stad aan het andere uiteinde van Cocibolca, de locale naam van Lago Nicaragua. Veel koloniale gebouwen en heel wat kerken. En allemaal voorzien van een vrolijk kleurtje. Want Granada is vooral een heel kleurrijke stad.
We komen hier met achtereenvolgens boot-taxi-bus-minibus vanuit Ometepe. En evengoed duurt het geheel niet langer dan een uurtje of vier. De reisafstanden zijn hier niet zo erg groot.

Het is vandaag zondag. Gisteren werd dit kleine stadje werkelijk overspoelt met Chinese tourgroepen. Bus na bus kwam z'n lading legen. Het zag echt zwart van de mensen. De tourgroepen maken ook dat het zo massaal overkomt. Vanaf het moment dat ze de bus uit mogen verplaatst iedereen zich met "de groep". Er komt dus altijd een groep tegelijk dat mooie uitzichtpunt op of dat kleine restaurantje binnen. Soms denk je wel eens " nu even niet", maar dat hoort ook gewoon bij China. Als er hier maar een promille van de inwoners van een grote stad (zeg Shanghai, want die lopen hier veel rond) denkt "we gaan dit weekend lekker naar Yangshuo" dan zijn dat al snel weer een tiental bussen vol. Maar over het algemeen zijn ze heel gezellig en maken een hoop lol.

Het is een uur of een in de middag als we landen op Imam Khomeini Airport in Teheran. Geen grote drukte hier, de passagiers van onze vlucht zijn de enige die zich naar de douane begeven. Hier moeten we nog ons visum halen en dat blijkt allemaal niet zo heel ingewikkeld te zijn.