De eerste dag begon met een busrit naar Dhunche, een klein plaatsje in de bergen vanwaar de trek begint. Om zes uur 's ochtends ons gemeld bij het grote busstation hier in Kathmandu. Volgens de informatie zou de bus om half zeven gaan. Dit blijkt prima te kloppen alleen is deze al uitverkocht. Dus een uurtje wachten op de volgende bus.

De vlucht is heel relaxed. De elf uur vliegen letterlijk voorbij met de films op het schermpje. Een prachtig systeem in dit vliegtuig; je kan de films zelf starten en onderbreken. Nog niet eerder gehad maar heel gaaf. We passeren de datumgrens en de uren tellen dus weer terug. Er zit een tijdsverschil van maar liefst zestien uur tussen Nieuw Zeeland en Chili waardoor we maandag om een uur of vijf 's middags vertrekken en dezelfde maandag om twaalf uur 's middags aankomen in Santiago. Dit wordt een maandag van veertig uur lang!

Om half zes gaat het wekkertje en een half uur later worden we opgepikt door een taxi. Met een noodgang al toeterend naar het busstation gereden en dus ruim op tijd aanwezig. Hier ontmoeten we de anderen die meegaan met de trip. Michael, John, Tessa, Volkan, Itana en Helen. Achtereenvolgens uit Australie, Engeland, Duitsland en Engeland. Weer een internationaal gebeuren dus. De gids is Irene, een stevige Arequipaanse jongedame.

's Ochtends om zeven uur staan we bij de Braziliaanse immigratie post in de middle of nowhere langs de snelweg. Gedropt door de chauffeur van de bus die keurig staat te wachten tot we klaar zijn. Het is nog even spannend want we zijn niet helemaal op de juiste manier Brazilie ingekomen. Officieel hoor je een formulier in te vullen wat dan gestempeld wordt en wat je bij het verlaten van het land weer moet afgeven. Nooit verliezen zegt de Lonely planet want dan heb je ”serious trouble...” Maar laten wij bij binnenkomst nou nooit zo'n formuliertje hebben gekregen..., en pas later gelezen hebben over het belang hiervan.

• Roadtrip

De Wakhan vallei is een lust voor het oog. Kleine dorpjes liggen als groene oases langs de rivier die door het dorre landschap slingert. De Wakhan begint als smalle vallei en wordt gaandeweg steeds breder. Er komt dan ook meer ruimte beschikbaar voor landbouw en je ziet de velden met gewassen steeds groter worden.

• Roadtrip

Vertrek uit Manali. We hebben drie dagen geleden onze tweedaagse busreis naar Leh geboekt en gaan de avond tevoren nog even langs het reisbureau om de gegevens van de bus door te krijgen. Opeens blijkt het weer erg moeilijk. We zijn kennelijk de enigen die geboekt hebben en ze willen de bus niet alleen voor ons laten rijden. Begrijpelijk, maar de alternatieven staan ons niet aan. We kunnen of vannacht om twee uur met de eendaagse busreis mee. Of een vage optie met een terugkerende jeep die misschien beschikbaar zou zijn. Zien we beiden niet zitten en er wordt wat heen en weer gebeld. Opeens blijkt ons twaalf persoons minibusje wel beschikbaar en wordt deze aangevuld met lokale mensen die naar Leh gaan. Maakt ons niet uit, we gaan nu gewoon op de afgesproken tijd.