De oude straatjes van Langzhong glimmen in het avondlicht door de vele regen van vandaag. Uren heeft het geregend maar gelukkig is het nu weer droog. We  wandelen langs scheefgezakte houten huisjes met de kenmerkende grijze pannen op het dak. Langzhong is zo'n stadje met een oud historisch centrum. Gelukkig is dit nog een “levend” oud stadje.

Nog voor dat vanaf de minaretten in Meknes de wakeupcall van 5:30 klinkt lopen wij al door de stad naar het busstation. En ja, dat is eigenlijk best wel vroeg. Vandaag gaan we naar Marrakesh en de bus vertrekt op dit vroege uur. En geloof het of niet maar het regent zelfs even tijdens ons wandelingetje.

Vandaag de trek naar Kol Ukok. We laten ons met de auto naar het begin van de vallei brengen die naar dit bergmeer leidt. Onderweg een meisje opgepikt. Zij hoort bij de familie waar we vanavond zullen overnachten en loopt mee naar boven. Met z’n vieren op pad, want Rod, een Australiër van 67, loopt ook mee.

Van Amritsar gaan we naar Dharamsala. Er gaat een directe bus maar die vertrekt pas na de middag en dan kom je 's avonds pas zo laat aan. En we willen graag wat eerder arriveren dus gaan we voor de overstap in Pathankot. Deze bus vertrekt wel vroeg en zo staan we in het ochtendzonnetje op het busstation van Amritsar. Valt alles mee hier, het is een modern en schoon busstation. Dit in tegenstelling tot alles wat er voor komt rijden want dat zijn weer bussen uit het jaar kruikie...

Dag 4, van Gyantse naar Shigatse

Om acht uur vertrokken. Er ligt een goede asfaltweg naar de 2e stad van Tibet dus we schieten erg op. Onderweg langs bij familie van Hischi, onze gids. Z'n familie woont in een klein dorpje en heeft ook een boerenbedrijf. Moeders komt langs met de yakboterthee (nog even en ik ga het echt lekker vinden...) en we krijgen gekookte eieren erbij als ontbijt. Al om elf uur in Shigatse.

Vandaag wederom vroeg uit de veren om een bus te halen. Naar Xiahe ditmaal. En er gaat er maar eentje per dag dus op tijd is wenselijk... We zitten vrij dicht in de buurt van het busstation en lopen dus maar heen. De dame achter het loket begint druk nee te gebaren als we onze bestemming laten zien. Nu is Xiahe een van de plaatsen die regelmatig gesloten wordt voor buitenlanders als er onrust is is in de Tibetaanse gebieden dus we zien onze geest al weer dwalen... Zou Xiahe niet te bereiken zijn?