De eerste dag begon met een busrit naar Dhunche, een klein plaatsje in de bergen vanwaar de trek begint. Om zes uur 's ochtends ons gemeld bij het grote busstation hier in Kathmandu. Volgens de informatie zou de bus om half zeven gaan. Dit blijkt prima te kloppen alleen is deze al uitverkocht. Dus een uurtje wachten op de volgende bus.

Het meer van Arenal ligt aan de voet van de vulkaan. Helder blauw water en een weids uitzicht op de omgeving. We zijn vanochtend met een busje tot de stuwdam gegaan en vandaar in een bootje gestapt wat ons naar de andere kant van het meer brengt. Daar weer in een busje gestapt en twee uur lang al hobbelend naar Santa Elena gegaan. Santa Elena is het dorpje aan de voet van het Monteverde nevelwoud. Het ligt al vrij hoog en als we arriveren rijden we gelijk de wolken in.

Fris en fruitig stappen we rond in Rio. Zo'n vlucht is toch wel even wat anders dan meer dan twintig uur in de bus. Op het vliegveld de bus genomen naar het centrum. Deze doet er wel nog even een uurtje over om in Ipanema te komen. Maar als we uitstappen staan we letterlijk al met onze voeten in het beroemde zand. De busstop is aan het strand. We verblijven deze dagen in het “hostelstraatje” van Ipanema. Een doodlopend straatje met een stuk of zeven hostels. 's Avonds gaat iedereen op straat staan beppen..., heel gezellig.

Het is vandaag zondag. Gisteren werd dit kleine stadje werkelijk overspoelt met Chinese tourgroepen. Bus na bus kwam z'n lading legen. Het zag echt zwart van de mensen. De tourgroepen maken ook dat het zo massaal overkomt. Vanaf het moment dat ze de bus uit mogen verplaatst iedereen zich met "de groep". Er komt dus altijd een groep tegelijk dat mooie uitzichtpunt op of dat kleine restaurantje binnen. Soms denk je wel eens " nu even niet", maar dat hoort ook gewoon bij China. Als er hier maar een promille van de inwoners van een grote stad (zeg Shanghai, want die lopen hier veel rond) denkt "we gaan dit weekend lekker naar Yangshuo" dan zijn dat al snel weer een tiental bussen vol. Maar over het algemeen zijn ze heel gezellig en maken een hoop lol.

Wenchuan in de plaats waar het epicentrum lag van de aardbeving van 2008. Meer dan 88.000 mensen kwamen om 11.000.000 raakten dakloos. Kille getallen die de enorme schaal van verwoesting aangeven. Als we de bus nemen naar Chengdu rijden we dwars door dit gebied. En wat blijkt, ogenschijnlijk is er nog maar heel weinig van te zien. Wenchuan is een geheel nieuwe stad waar alles weer zijn gang lijkt te gaan.

De speedboat naar Bocas tuft eerst op z'n gemak het haventje uit en vaart langs de huisjes op palen die half in het water staan. Zodra het water wat breder wordt gaat de de hendel naar voren en begint de motor te brullen. De voorkant van de boot komt omhoog en we vliegen over het water. Het afdekzeil valt door de tegenwind aan de zijkant naar beneden en we zitten niet meer in de buitenlucht.