Met de bus vanaf het Capitol vertrokken. Het is ongeveer een half uurtje rijden door de omgeving van Phnom penh. De Killing fields Choeung Ek liggen tussen de rijstvelden en andere landerijen. Tussen 1976 en 1979 zijn hier duizenden mensen omgebracht door het regime van Pol Pot en in massagraven in de rijstvelden gegooid. En met ongekende wreedheid want kogels wilde men niet verspillen.

We zijn nu een week aan het reizen door de grootste provincie van Australie; Western Australia. Deze provincie beslaat ongeveer een derde van heel Australie en er woont nog geen 10e van de 20 miljoen mensen die totaal in dit land wonen. Het is hier dus vrij dun bevolkt om maar eens een understatement te gebruiken. De afstanden tussen de plaatsen zijn groot en gaan vooral door "niets". Uitgestrekte rode vlaktes met lage struiken en om de zoveel honderd kilometer een roadhouse.

Meknes is kleiner en gemoedelijker dan Fes. Maar wel ook met een fraaie medina. Niet zo groot als die van Fes maar net zo vol tot op de vierkante centimeter met bedrijvigheid. En de tourgroepen zijn hier ook weer verdwenen, lekker kleinschalig dus.
De bus naar Meknes is een oud boemeltje, niet erg want het is maar een rit van een uur. Onze eindbestemming is het Maroc hotel, weer naast de medina en met kamers die uitkijken op een binnenplaats met bomen vol oranje sinaasappelen. Mooi plekkie dus.

We zijn in Medellin. Meer dan 2.5 miljoen inwoners en groeiende. Want de Colombianen willen hier graag wonen. Het ligt in een dal op dik 1000 meter hoogte en heeft het hele jaar een lente klimaat en het gaat hier economisch voor de wind. Zeg nu zelf...
In de rest van de wereld heeft Medellin vaak nog een wat andere klank. Misschien is het wel de stad met de slechtste naam ter wereld, op Bagdad na dan... Eind jaren 80 het centrum van de cocaine handel onder hoede van Pablo Escobar.

Van Amritsar gaan we naar Dharamsala. Er gaat een directe bus maar die vertrekt pas na de middag en dan kom je 's avonds pas zo laat aan. En we willen graag wat eerder arriveren dus gaan we voor de overstap in Pathankot. Deze bus vertrekt wel vroeg en zo staan we in het ochtendzonnetje op het busstation van Amritsar. Valt alles mee hier, het is een modern en schoon busstation. Dit in tegenstelling tot alles wat er voor komt rijden want dat zijn weer bussen uit het jaar kruikie...

Zaterdagmorgen. Deze ochtend nog wat laatste dingetjes geregeld. Een laatste tunafish sandwich bij Pumpernickel gegeten. Die zullen we zeker missen in Myanmar.
Nog even het internet op voor een laatste update. Gelukkig is nu de bijgewerkte website ook in volle glorie te zien. Op de een of andere manier duurt het hier een paar dagen voordat wijzigingen zichtbaar zijn.