We rijden door de smalle Caprivistrook naar het westen van Namibië. Hier nog veel kleine dorpje met hutten en overal vee. Onderweg staan er in een dorpje wat mensen met houtsnijwerk langs de weg. Hier wat lokale kunstnijverheid ingeslagen. En dan weer door. Het is een enorm lang recht stuk weg.

Fin del Mundo, het einde van de Wereld. Het is de slogan van de meest zuidelijke stad ter wereld. We zijn in Ushuaia!
En dat is eigenlijk overal wel ver vandaan. In elk geval 3500 km van Buenos Aires, om maar wat te noemen. Als we aanvliegen is het mooi helder weer. Prachtig uitzicht op een uitgestrekt en leeg gebied met veel bossen, meren en eilanden in zee. Ushuaia is de enige plaats van omvang die te ontdekken valt. Aan de ene kant van het stadje het Beagle kanaal en aan de andere kant de bergen met besneeuwde toppen.

San Augustin is een dorp op een uur of zes rijden vanaf Popayan. Hemelsbreed is het niet zo ver maar de weg erheen is beroerd. Ongeveer een half uurtje asfalt en dan houd het op, dirtroad all the way... Dus hobbelen we heen, op de achterste stoelen in de bus. Ook al geen pretje. Tel daarbij op drie kotsende koters om ons heen en je kunt begrijpen dat dit geen pretje was... Maar we halen het...
In San Augustin hebben we weer een plaatje van een hostal. Vrij basic, maar zo mooi gelegen op een heuvel naast het dorp. Je kijkt uit over de wijde omgeving vanuit de prachtige tuin vol bloemen en bomen vol mandarijntjes. Het is van een Fransman en ze verbouwen ook nog eens hun eigen groente en bakken hun eigen brood dus; heerlijk eten!

Vertrek uit Varanasi. We vertrekken zoals we gekomen zijn; in het donker. De avond valt hier vroeg en als we even na zessen weer door de steegjes lopen zijn het alleen de schaarse lampjes van de winkeltjes die de boel verlichten, en daarmee de volop aanwezige koeienvlaaien, extra oppassen dus!
Bij de eerste plek waar ook gemotoriseerd vervoer op drie of vier wielen kan komen een tuktuk, of "autoriksja" zoals de driewielers hier heten geregeld om ons naar het station te brengen. Dan begint een rit die op menig kermis tot de topattracties zou horen.

Leh is eigenlijk een groot dorp. Het mag dan een stad heten maar het heeft het overzichtelijke van een dorp. Hoofdstraat, oude stad, wat straatjes er om heen en de rest is buitenwijk of al weer agrarisch gebied. Wij zitten met ons guesthouse ook tussen de landjes met graan. Vijf minuten lopen vanuit het centrum en je zit kompleet in de rust. En het is hier voor Indiase begrippen al uitermate relaxed. Geen tuktuk's op straat en veel minder mensen. We hebben al vaker tegen elkaar gezegd dat Ladakh weliswaar in India ligt maar dat het eigenlijk geen India is. De mensen en cultuur, het is zo'n verschil met de rest van India.

Fris en fruitig stappen we rond in Rio. Zo'n vlucht is toch wel even wat anders dan meer dan twintig uur in de bus. Op het vliegveld de bus genomen naar het centrum. Deze doet er wel nog even een uurtje over om in Ipanema te komen. Maar als we uitstappen staan we letterlijk al met onze voeten in het beroemde zand. De busstop is aan het strand. We verblijven deze dagen in het “hostelstraatje” van Ipanema. Een doodlopend straatje met een stuk of zeven hostels. 's Avonds gaat iedereen op straat staan beppen..., heel gezellig.