Naar Torres del Paine. Iets na zeven worden we opgepikt voor het hostel. Het park is op zo'n 150 kilometer van Puerto Natales dus een kleine twee uur rijden. Bij de entree de toegang betaald en in een andere bus gestapt die een stukje verder het park in gaat. Tot lago Pehoe waar we overstappen op een boot die ons naar de andere kant van het meer brengt. Inmiddels is het dan een uur of een maar we kunnen eindelijk beginnen! Rugzak op en gaan!

Half zes opgestaan voor ons tripje van vandaag, we gaan naar het  Moremi Nationaal park! Om zes uur de deur uit in een Landcruiser die is omgebouwd tot safari-vehikkel. Het eerste uur gaat nog over de geasfalteerde weg en op dit tijdstip is het bokkoud in zo'n open auto die er zo snel mogelijk probeert te komen.

Een eerste dag tussen de bergen. Yangshuo ligt aan alle kanten prachtig ingeklemd tussen de bergen. Vanuit het straatje waar ons hotelletje zit kijk je zo tegen een van de rotswanden op. Vandaag willen we een boottocht maken over een van de rivieren die tussen de bergen door slingert. Eerst naar het busstation gelopen en vandaar een bus genomen naar een startpunt van de boten. Het ligt ongeveer halverwege Yangshuo en Guilin.

Curitiba is de Braziliaans modelstad. “ECO friendly” zoals dat zo mooi heet. Hier is alles wel overdacht gepland voor het gebouwd is. Bede straten, veel parken en met respect voor de oude historische gebouwen. En het is aardig gelukt. In elk geval vergeleken met de diverse beton jungles die we al hebben gehad.

We zijn in een uurtje of vier van de zuidelijke helft naar de noordelijke helft verhuist van Nationaal park Los Glacieres. Het sightseeing bij de gletsjer wordt weer ingeruild voor actief in de weer op de paden van het gebied rondom El Chalten. El chalten is een dorpje van nog geen 25 jaar oud. Ooit opgericht om de Argentijnse aanwezigheid bij een grensconflict met Chili te aan te tonen. En inmiddels profileert het zich als “trekking capital of Argentina”. Vanwege de uitgebreide mogelijkheden om de benen te strekken in deze omgeving.

De bus naar Bundi is er eentje van de echte Indiase staatsmaatschappij. Oerdegelijk en niet om aan te zien, en kennelijk maar met drie versnellingen want hoger heeft de chauffeur de hele 250 km niet gereden. Gelukkig hebben we plaatsen helemaal voor in want de bus stopt in elke plaats van enige omvang en alles wat langs de weg staat wordt in het gangpad naar achteren gepropt. De geit die er als een van de eerste in ging begint steeds jammerlijker te mekkeren....