Deze dagen zijn we de "highlights" van Beijing af geweest. Maandagochtend weer richting verboden stad. Vandaag geen enorme rij bij het Mausoleum. Wel een hoop groepen richting de verboden stad. Eenmaal binnen zie je pas hoe enorm groot deze verboden stad is. Er zijn een aantal binnenpleinen tussen de grote gebouwen in en geheel rondom liggen kleinere binnenplaatsjes met tempels e.d. Het geheel valt ons eigenlijk een beetje tegen. Het is allemaal net te groot, massaal en toeristisch.

Hoeveel veerboten zouden er varen in de Filipijnen? Ik weet het niet maar het moeten er toch een enorm aantal zijn. Voor ons is de boot naar Siquijor de zoveelste. Het is weer een fast-ferry dus lekker snel naar de overkant. Net snel genoeg om niet helemaal bevroren aan te komen want de airco staat uiteraard weer op Antarctisch...

Leh is eigenlijk een groot dorp. Het mag dan een stad heten maar het heeft het overzichtelijke van een dorp. Hoofdstraat, oude stad, wat straatjes er om heen en de rest is buitenwijk of al weer agrarisch gebied. Wij zitten met ons guesthouse ook tussen de landjes met graan. Vijf minuten lopen vanuit het centrum en je zit kompleet in de rust. En het is hier voor Indiase begrippen al uitermate relaxed. Geen tuktuk's op straat en veel minder mensen. We hebben al vaker tegen elkaar gezegd dat Ladakh weliswaar in India ligt maar dat het eigenlijk geen India is. De mensen en cultuur, het is zo'n verschil met de rest van India.

Van de Bay of Islands gaan we nog noordelijker naar Cape Reinga. Het is het meest noordelijke stukje Nieuw Zeeland. We hebben overigens niet zomaar gekozen om eerst het Noordelijke deel te doen. Het is hier eerder lente en de temperaturen zijn ook al wat hoger. Tenminste dat is de theorie...

Vanochtend het vertrouwde schaaltje rijstpap met brood en yoghurt naar binnen gewerkt. Dit is de laatste dagen vaste prik in de homestays. Prima te doen. We laden de spullen weer in de wagen en gaan op op pad. Richting Murghab vandaag.

We zijn in een uurtje of vier van de zuidelijke helft naar de noordelijke helft verhuist van Nationaal park Los Glacieres. Het sightseeing bij de gletsjer wordt weer ingeruild voor actief in de weer op de paden van het gebied rondom El Chalten. El chalten is een dorpje van nog geen 25 jaar oud. Ooit opgericht om de Argentijnse aanwezigheid bij een grensconflict met Chili te aan te tonen. En inmiddels profileert het zich als “trekking capital of Argentina”. Vanwege de uitgebreide mogelijkheden om de benen te strekken in deze omgeving.