Zaterdagmorgen de taxi genomen naar het vliegveld van La Paz. Het ligt buiten het dal dus we moeten de hele weg weer omhoog. De chauffeur rijdt als een idioot en we zijn er dus ruim op tijd. Het is een kleine luchthaven met maar weinig vluchten, de meeste naar bestemmingen in Bolivia. Onze vlucht naar Rurrenabaque heeft vertraging en we vertrekken een uurtje later. Langs de taxibaan van het vliegveld is een kerkhof met oude vliegtuigen. Prachtige oude vervallen kisten op een rijtje. Nooit eerder gezien op een luchthaven.

Als we Borocay verlaten is het een beetje aan het opklaren..., zal je altijd zien... We pakken een barca naar het eiland Panay. Het is maar een minuut of 10, Borocay ligt echt heel dicht voor de kust. Hier met een minibusje verder. Is er weer een van het type niet zeuren en doorrijden, vinden we niet erg! Lekker snel dus naar de andere kant van Panay. In Iloilo overnacht, niet echt een heel bijzondere stad. Gelukkig treffen we het toevallig enorm met het hotel, het Sarabia Manor. Een superdeluxe megagebouw met een entree waar je een vliegtuig in kan stallen. En toch ook nog wat heel betaalbare kamers. Zit je wel in de vergane glorie vleugel op een kwartier lopen door gangen en trappen, maar wel met alle voorzieningen van het hotel. En ze hebben hier dus een groooot zwembad. Heel prettig voor de rest van de middag.

De busreis van Cusco naar Arequipa neemt de hele dag in beslag. Na "Escape from Sobibor", "15 minutes", "The Rock" en een hele vage Latin politiefilm rollen we Arequipa binnen. Het is nu niet een eerste aanblik die erg uitnodigend is. De stad is midden in de woestijn gebouwd en de buitenwijken zijn opgetrokken in het steengruis. Onverharde wegen en veel lelijke bouwsels. Overal steekt het betonijzer uit de gebouwen, waarschijnlijk om "ooit' nog eens wat aan te kunnen bouwen.

Onze twee dagen in Delhi gaan we langs wat highlights in de stad. Het rode fort is niet te missen. Groot en rood, ooit gebouwd tijdens de hoogtijdagen van het Mughal rijk. Binnen de enorme muren staan wat fraaie gebouwen en dat is het dan wel. Ooit moet dit een pracht geweest zijn met overal vijvers, waterlopen en baden die gevoed werden uit de rivier maar de rivier is niet meer, of is te vervuild en alle waterkanalen staan droog. Het is wel lekker om in de grote tuinen even te relaxen weg van de herrie buiten de grote muren.

Vandaag gaan we reizen van Almaty naar Karakol. En dan niet via Bishkek, maar via Kegen en door de Karkara valley. Met grensovergang in ‘the-middle-of-nowhere’. Via internet hebben we vooraf een ‘mannetje-met-auto’ geregeld en keurig op de afgesproken tijd staat Sergei op de stoep. Met Mitsubishi 4WD bussie om ook de slechte stukken door te komen.

Een mooie manier om een beetje te ervaren wat de Onkovango is, is een tripje met een Mokoro. Dit is een tot kano uitgehakte boomstam die wordt voortbewogen door een man met stok die op de achterkant van de Mokoro staat. We vertrekken vroeg met een motorbootje wat ons naar het dorpje brengt waar de Mokoro tripjes starten.