Het is nog steeds monsoon in Noord India. En dat betekend dus veel regen. De afgelopen dagen zo goed als continue. En ook hier is men verbaasd dat het zo lang doorgaat, eigenlijk hoort het half september wel eens over te zijn, en ook zo heftig is. En al dat water moet zo zijn weg vinden door de bergen, en de gevolgen daarvan ondervonden we op ons busreisje van Dharamsala naar Manali.

De Ranau Kau ligt redelijk dicht in de buurt van het dorpje Hanga Roa waar we verblijven. Deze voormalige vulkaan is hoog genoeg om een mooi uitzicht over het eiland te geven en heeft nog een fraai kratermeer ook. Dus de schoenen aan en omhoog! Eerst langs het haventje, een man wenkt ons en laat trots z'n vangst van vanmorgen zien. Het is een enorme tonijn. Althans enorm in onze ogen. Hij heeft ze nog veeel groter gevangen, zegt ie...

Om acht uur de bagage in de auto gepropt en vertrokken. We verlaten de highway en rijden ongeveer een uur lang over een dirtroad richting de Lamaling tempel. Deze tempel heeft een heel aparte bouwstijl. Het is een soort ronde toren, eigenlijk lijkt het wel een vuurtoren. Een prachtig gebouw.
Buiten lopen oude vrouwen met gebedsmolens rondjes om de tempel terwijl ze zacht hun gebeden prevelen. Bouke heeft foto's van de Daila lama mee en geeft er een paar aan de vrouwen. Ze zijn er ontzettend blij mee.

• Roadtrip

Dag 2, van Samye naar Nagartse

Vroeg opgestaan want het wordt een lange dag. Het schemert nog een beetje als we de kloosterpoort uit rijden. De eerste kilometers gaan weer door een prachtig zandduinen landschap. Af en toe zijn er kleine oase's waar men bomen heeft geplant en beekjes stromen. Op deze plekken wemelt het van de hazen, ze schieten links en rechts voor de auto weg. Hierna klimt de weg omhoog en kijken we over de rivierdelta uit. Op een rotspunt vlak langs de weg zit een grote arend. Als we de auto stoppen blijft hij rustig zitten, dus een mooie kans om foto's te maken.

Vanaf het moment dat we de weg naar de top van de Masaya vulkaan betraden volgt hij ons, onze persoonlijke ranger. Op zijn fietsje, quasi slingerend een meter of 100 achter ons. Kennelijk zijn ze hier niet helemaal gewend aan mensen die naar boven gaan lopen i.p.v. Gemotoriseerd de berg op te knallen. En dus persoonlijke begeleiding vandaag, op een afstandje, dat dan wel...