Vandaag is het Diwali, hindu feestdag in heel India. Al dagen zie je op staat allerlei felgekleurde versiering te koop waar vervolgens huis en haard mee worden opgetooid. En feestverlichting, heel veel feestverlichting. In alle kleuren en het liefst knipperend, ook de guesthouses en hotels hangen er mee vol. Het geeft een heel feestelijk sfeertje, een soort kerstmis. 's Avonds gaan ze los met vuurwerk, elke keer als we de afgelopen dagen op een dakterras in het donker zitten te eten zie je links en rechts de vuurpijlen gaan.

Yunnan, de provincie van China waar we momenteel zijn kent vele minderheidsgroepen. De omgeving van Dali is het gebied van de Bai. Het is een bevolkingsgroep met een prachtige kleurige klederdracht. De plek bij uitstek om deze mensen te ontmoeten is de markt. We zijn dan ook twee keer naar een dorpje in de omgeving geweest om een markt te bezoeken.

Het waait nog steeds hard maar het stof is verdwenen en de zon staat weer helder aan de hemel. Ali stapt achter het stuur van het busje van de familie en we gaan richting de graven. In de heuvels achter de ruine's van Palmyra staan her en der van deze graven. Het zijn vierkante torens van een verdieping of vier. Binnen is nog wat terug te zien van de vroegere inrichting maar verder zijn ze vrij kaal. We laten ons afzetten bij de ruine's van Palmyra en gaan eerst naar de tempel van Bel. Dit is het best bewaard gebleven monument en was vroeger het religieuze centrum van de stad.

Hoeveel veerboten zouden er varen in de Filipijnen? Ik weet het niet maar het moeten er toch een enorm aantal zijn. Voor ons is de boot naar Siquijor de zoveelste. Het is weer een fast-ferry dus lekker snel naar de overkant. Net snel genoeg om niet helemaal bevroren aan te komen want de airco staat uiteraard weer op Antarctisch...

De dag van vertrek in Pucon is het weer omgeslagen. De hele dag regent het dat het giet. 's Avonds steekt de wind op en wordt het echt een ouderwets noodweer. De elektriciteit in heel Pucon is uitgevallen en in het aardedonker lopen we richting busstation. Overal liggen enorme takken die van de bomen zijn gebroken. Gelukkig vertrekt de bus wel gewoon, maar na een kwartiertje moet hij alweer stoppen omdat de weg geblokkeerd is. Het duurt een uurtje voordat we verder kunnen. De rest van de nacht verder geen vertragingen....

De bus naar Bundi is er eentje van de echte Indiase staatsmaatschappij. Oerdegelijk en niet om aan te zien, en kennelijk maar met drie versnellingen want hoger heeft de chauffeur de hele 250 km niet gereden. Gelukkig hebben we plaatsen helemaal voor in want de bus stopt in elke plaats van enige omvang en alles wat langs de weg staat wordt in het gangpad naar achteren gepropt. De geit die er als een van de eerste in ging begint steeds jammerlijker te mekkeren....