Zon, zon, zon... Ook wel eens leuk om zonnig te beginnen! En in elk geval een goed begin van een nieuw land op een nieuw continent!
We zijn inmiddels in Cartagena in Colombia. Met een strak blauwe hemel en een temperatuurtje wat de 30 graden weer eens overstijgt. Da's lekker!
Vanuit Panama gevlogen via Bogota naar Cartagena. Ging allemaal heel vlot. In Cartagena een taxi genomen naar de wijk Getsemani. Hier vindt je de goedkope accommodatie en een hoop restaurantjes. Een heel stel hotelletjes langs gelopen en uiteindelijk de beste van het stel uitgekozen.

Na een nachtje te hebben gelogeerd bij de Kazachse spoorwegen en met een uurtje vertraging rollen we Almaty binnen. In de tijd dat deze stad nog tot de USSR behoorde beter bekend als Alma Ata. Als we het perron opstappen valt meteen op hoe warm het hier is, nog een paar graadjes hoger dan in Astana! Dat hadden we net anders om verwacht!

In Argentinië hebben ze een lang weekend vrij. En dat is hier in Colonia goed te merken. Met moeite een plek kunnen vinden. We verblijven hier drie dagen en wisselen elke dag van kamer! Was het enige dat nog vrij was... Maar niet getreurd, verder een prima hostel.
Colonia is de enige plek in Uruguay met een vermelding op de Unesco lijst. Zegt wel iets over de bezienswaardigheden in dit land. En zelfs deze ene lijkt me wat ver gezocht. Mooi plaatsje met een oud koloniaal centrum aan de Rio plata. Maar om nou te zeggen dat het wereldschokkend is....,

Deze ochtend worden we gewekt door een gezellig riedeltje. Het is de melodie van "happy birthday" dat schel door de straten schalt. De muziek klinkt als zo'n wenskaart die je openklapt en begint te spelen alleen dan keihard. Het is nog voor zevenen en dat lijkt me wat vroeg voor de ijscoman. Die zal het dus niet zijn. We blijven nog even gissen naar wat ons dan gewekt heeft en staan maar op.

Deze morgen vroeg opgestaan want we hebben een lange reisdag voor de boeg. Vandaag reizen we naar Maun. Eerst het zandpad weer door geploeterd en dan de geasfalteerde weg op. We doorkruisen nu da Kalahari. Eindeloze vlaktes met dor gras en lage struiken.

Het geld is op. De Argentijnen zitten zonder. Niet zozeer op de bankrekening, maar er is niets om in de flappentap te stoppen. Gevolg uiteraard, alle flappentappen leeg. We lopen hier voor het eerst tegenaan in Cordoba. Nietsvermoedend naar de pinautomaat en meteen geconfronteerd met een rij van hier tot Tokio. Dus naar de volgende, idem dito. Dan maar naar het plaza in het centrum waar alle banken een kantoor hebben. Ook hier lange rijen, en ze bedienen alleen hun eigen klanten, met een pas van een andere bank kan je het vergeten. Tja, en dan...