De bussen hier in Iran zijn prima te doen. De meeste hebben met grote letters ‘VIP – Very Important Passenger’ op het voorraam staan en dat is zeker hoe je zo’n ritje ervaart. Enorme stoelen, maar drie op een rij en een lunch pakketje bij vertrek. Dat is lekker reizen!

Voordat we naar Mestia gaan reizen we eerst naar Tbilisi. Met de minibus door het deel van het land wat vol staat met druiven. En dus ook passeren we her en der de wijnhuizen. Zonder te stoppen overigens want dit is een publiek busje. In Tbilisi een taxi genomen naar het guesthouse voor vanavond. Het is een mooi plekje in een rustige straat.

Calafate is een plaatsje van niks maar staat wel boven op de toeristische kaart in Argentinië. Het is misschien wel de populairste bestemming van Argentinië, hoewel Iguazu natuurlijk ook een top attractie is. En de reden dat al die mensen hier naar toe komen is natuurlijk de gletsjer Perito Moreno een 80 kilometer van Calafate vandaan. De hoofdstraat van het plaatsje is een lange rij souvenirshops, outdoor winkels en bureautjes die trips aanbieden naar de gletsjer. Alles wat er op en rond zo'n ijsmassa te doen is wel zo'n beetje bedacht; boottochten, grote en kleine wandelingen op het ijs, ijsklimmen, noem maar op.

Deze ochtend vroeg opgestaan. Het is een prachtige dag, helder en nu al een lekkere temperatuur. Een perfecte dag om te lopen in het Abel Tasman National Park.
We rijden eerst met de camper naar Marahau. Dit is een verzameling huizen aan de rand van het park en vanaf hier is het mogelijk om je met een boot te laten droppen in het park. Deze optie lijkt ons wel wat want dan kan je het fraaiste deel van de wandeling lopen zonder dat je dagen onderweg bent.

De busreis van Cusco naar Arequipa neemt de hele dag in beslag. Na "Escape from Sobibor", "15 minutes", "The Rock" en een hele vage Latin politiefilm rollen we Arequipa binnen. Het is nu niet een eerste aanblik die erg uitnodigend is. De stad is midden in de woestijn gebouwd en de buitenwijken zijn opgetrokken in het steengruis. Onverharde wegen en veel lelijke bouwsels. Overal steekt het betonijzer uit de gebouwen, waarschijnlijk om "ooit' nog eens wat aan te kunnen bouwen.

Het is al donker als we vertrekken uit Moskou. We zien dan ook niet veel meer van deze stad. In de trein blijkt dat er vrijwel alleen maar Mongolen mee reizen en een enkele Rus. Eigenlijk is het helemaal een Mongoolse trein want ook de provodniki (de dames die de wagon schoonhouden) zijn Mongools.
Een wat ouder frans stel zijn de enige die net als wij als tourist de rit maken. Er zitten heel wat handelaren in ons treinstel en er wordt druk gesleept met tassen vol handel. Wij houden het nu wel voor gezien en gaan ons voor de eerste keer in slaap laten kedeng-eh-dengen.