Dag 4, van Gyantse naar Shigatse

Om acht uur vertrokken. Er ligt een goede asfaltweg naar de 2e stad van Tibet dus we schieten erg op. Onderweg langs bij familie van Hischi, onze gids. Z'n familie woont in een klein dorpje en heeft ook een boerenbedrijf. Moeders komt langs met de yakboterthee (nog even en ik ga het echt lekker vinden...) en we krijgen gekookte eieren erbij als ontbijt. Al om elf uur in Shigatse.

Regen, regen, regen, hier in Panama City leek er geen eind aan te komen. Tot vandaag dan, want opeens was het vanmorgen droog. Gelijk de bus gepakt naar de Miraflores sluizen bij het Panama kanaal. Het is vandaag weer een bedrijvige dag. Gisteren was bijna alles gesloten vanwege een feestdag. De wijk waar we zitten is al niet heel erg vrolijk, maar met al die gesloten rolluiken en de hele dag regen zag het er helemaal treurig uit.

Villa de Leiva is onze pleisterplaats voor het kerstreces. Mooi gelegen tussen de heuvels een perfecte plek voor een paar relaxte dagen. Schitterend hostel gevonden wat buiten het dorp waar het heerlijk rustig is. Tuintje, hangmat, zonnetje, het betere kerstgevoel zeg maar..., hoewel de nieuwe ijstijd in Holland ook wel tot de verbeelding spreekt.
We verkennen het plaatsje de dag na aankomst. Het is het zoveelste ontzettend fraaie centrum hier in Colombia. Witgekalkte huizen en straten met keien in het hele centrum. Het is geen lopen maar ziet er wel zo ontzettend leuk uit!

De rit van Pnohm penh naar Sihanoukville gaat weer over een goede weg. En het schiet dus lekker op. Eenmaal gearriveerd wandelen we eerst op ons gemak langs een aantal guesthouse's tot we een aardig beeld hebben en pikken er dan de leukste/mooiste uit. Sihanoukville is de haven/badplaats van Cambodja.

• Roadtrip

Vertrek uit Manali. We hebben drie dagen geleden onze tweedaagse busreis naar Leh geboekt en gaan de avond tevoren nog even langs het reisbureau om de gegevens van de bus door te krijgen. Opeens blijkt het weer erg moeilijk. We zijn kennelijk de enigen die geboekt hebben en ze willen de bus niet alleen voor ons laten rijden. Begrijpelijk, maar de alternatieven staan ons niet aan. We kunnen of vannacht om twee uur met de eendaagse busreis mee. Of een vage optie met een terugkerende jeep die misschien beschikbaar zou zijn. Zien we beiden niet zitten en er wordt wat heen en weer gebeld. Opeens blijkt ons twaalf persoons minibusje wel beschikbaar en wordt deze aangevuld met lokale mensen die naar Leh gaan. Maakt ons niet uit, we gaan nu gewoon op de afgesproken tijd.

Na een paar dagen Cuenca maar weer eens de bus gepakt. Het is maar een uur of vijf naar Alausi, onze volgende stop. Vanuit dit plaatsje willen we het populaire treintje naar Riobamba nemen. Dit is een van de weinige stukken spoorlijn in Ecuador dat nog in gebruik is en hier heeft het eigenlijk alleen een toeristische functie.