Als we aankomen op het station van Ulan batar staat er al iemand op ons te wachten. Ze heet Namsrai en spreekt goed Engels. We lopen met haar naar een busje en rijden richting een van de buitenwijken van Ulan Batar. Het zijn grote grauwe flatgebouwen in de Sovjet stijl. Bij een van de gebouwen worden we gedropt, het blijkt ons verblijf te zijn. We verblijven de komende dagen bij Namsrai, haar zus en haar vader. Het appartement is op de 7e verdieping en is aan alle kanten ingericht met tapijten, zowel op de vloer als aan de muur. Het houdt het in elk geval lekker warm want de temperatuur is er tropisch. Dit in tegenstelling tot buiten want het was vandaag geheel bewolkt en dik onder nul. En dat terwijl in Mongolie 260 dagen per jaar de zon schijnt. Maar vandaag dus even niet...

Deze ochtend op tijd er uit. Het regent weer hard. Gelukkig ligt het hotel aan een doorgaande weg dus we kunnen vanuit de ingang een taxi aanhouden en droog instappen. Bij het busstation voor kaartjes geinformeerd. Er is nog plaats en ze vertrekken over 5 minuten, kan het mooier!

Maandagochtend, de bus genomen naar Guillin. Een Pool en Engelsman reizen mee. Op het station aangekomen moeten we nog een uurtje wachten. Als de trein om half drie vertrekt blijkt dat hij weer helemaal vol zit. In onze wagon zit een of andere vrouwenclub die met z'n allen op stap gaan. Dolle pret dus. s' Avonds een uurtje handen en voeten Chinglisch mee zitten praten. Ze vinden het erg interessant en iedere poging om wat Engelse zinnen uit te spreken ontaard in enorme lachsalvo's.

De eerste plaats waar we overnachten in Ecuador is Loja. Het is al een uur of acht 's avonds als we hier arriveren. Toch nog even twee hostals vergeleken en uiteindelijk een simpel kamertje voor weinig genomen. We zijn hier toch alleen maar voor vannacht. En de volgende ochtend dus gelijk weer op pad, de bus naar Vilcabamba ditmaal. Het is een mooie rit door de Ecuadoriaanse bergen vlak langs het nationale park.

Yerevan is de hoofdstad van Armenië, het eest zuidelijke land in de Kaukasus. Ons plan is om met de minibus te reizen tussen Tbilisi en Yerevan maar als we arriveren bij het busstation gooien we dat weer om. Bij aankomst staat er gelijk weer een aantal taximannetjes wat ons aanspreekt. Deze komen al uit Armenie en bieden aan om ons te rijden voor een prijs die maar iets hoger is dan wat we kwijt zouden zijn als we samen met de minibus zouden gaan. En dat voor een rit van zes uur, dan is de keuze weer snel gemaakt!

‘s Ochtends wakker worden in Dushanbe door het geluid van gillende sirenes. Hetzelfde moment valt de stroom uit, we draaien ons nog maar even om. Tenslotte liggen we pas net te slapen na de nachtelijke reis die om vijf uur ‘s nachts pas voltooid was.