Het geld is op. De Argentijnen zitten zonder. Niet zozeer op de bankrekening, maar er is niets om in de flappentap te stoppen. Gevolg uiteraard, alle flappentappen leeg. We lopen hier voor het eerst tegenaan in Cordoba. Nietsvermoedend naar de pinautomaat en meteen geconfronteerd met een rij van hier tot Tokio. Dus naar de volgende, idem dito. Dan maar naar het plaza in het centrum waar alle banken een kantoor hebben. Ook hier lange rijen, en ze bedienen alleen hun eigen klanten, met een pas van een andere bank kan je het vergeten. Tja, en dan...

De bus naar Bundi is er eentje van de echte Indiase staatsmaatschappij. Oerdegelijk en niet om aan te zien, en kennelijk maar met drie versnellingen want hoger heeft de chauffeur de hele 250 km niet gereden. Gelukkig hebben we plaatsen helemaal voor in want de bus stopt in elke plaats van enige omvang en alles wat langs de weg staat wordt in het gangpad naar achteren gepropt. De geit die er als een van de eerste in ging begint steeds jammerlijker te mekkeren....

Met de bus gaan we door het grootste deel van Centraal Sarawak. Eerst naar Miri, vervolgens Bintulu en uiteindelijk Sibu. Het zijn alle drie bedrijvige provincie stadjes. Niet heel fraai of zo, meestal gewoon de saaie vierkante betonbouw. Maar wel alle drie gelegen aan rivieren naar zee. En dat maakt dat het vooral aan het einde van de middag lekker afkoelt door de wind vanaf zee. Is ook wel welkom want het is alle dagen vol op zon waardoor het rond de middag bar heet is.

Bandar Seri Begawan. Zo'n prachtige exotische plaatsnaam schept natuurlijk verwachtingen. Het is de hoofdstad van Brunei, een oliestaatje aan de westkust van Borneo. We komen hier met de boot vanuit Kota Kinabalu via Pulau Labuan. Een eilandje voor de kust. Het zijn enorme lange speedboten en ze zijn een stuk sneller dan de bus over land. We zitten drie nachten in de hoofdstad zelf. Heel rustig stadje met veel dure auto's. De olie is hier big business.

De dag van vertrek in Pucon is het weer omgeslagen. De hele dag regent het dat het giet. 's Avonds steekt de wind op en wordt het echt een ouderwets noodweer. De elektriciteit in heel Pucon is uitgevallen en in het aardedonker lopen we richting busstation. Overal liggen enorme takken die van de bomen zijn gebroken. Gelukkig vertrekt de bus wel gewoon, maar na een kwartiertje moet hij alweer stoppen omdat de weg geblokkeerd is. Het duurt een uurtje voordat we verder kunnen. De rest van de nacht verder geen vertragingen....

Regen, regen, regen, hier in Panama City leek er geen eind aan te komen. Tot vandaag dan, want opeens was het vanmorgen droog. Gelijk de bus gepakt naar de Miraflores sluizen bij het Panama kanaal. Het is vandaag weer een bedrijvige dag. Gisteren was bijna alles gesloten vanwege een feestdag. De wijk waar we zitten is al niet heel erg vrolijk, maar met al die gesloten rolluiken en de hele dag regen zag het er helemaal treurig uit.