• Roadtrip

De Ruta 40 is voor Argentinie wat de route 66 in de USA is. Een weg van de grens met Bolivia heel in het noorden tot in Vuurland in de zuidelijkste punt. Wij pakken het stuk tussen El Chalten en Esquel. In het geheel een heel klein stukje, maar toch nog twee dagen met de bus. En een stuk door een van de dunst bevolkte gebieden op aarde. Slechts een paar kleine plaatsjes passeren we en een hand vol estancia's. Het landschap is vooral heel leeg.

Fin del Mundo, het einde van de Wereld. Het is de slogan van de meest zuidelijke stad ter wereld. We zijn in Ushuaia!
En dat is eigenlijk overal wel ver vandaan. In elk geval 3500 km van Buenos Aires, om maar wat te noemen. Als we aanvliegen is het mooi helder weer. Prachtig uitzicht op een uitgestrekt en leeg gebied met veel bossen, meren en eilanden in zee. Ushuaia is de enige plaats van omvang die te ontdekken valt. Aan de ene kant van het stadje het Beagle kanaal en aan de andere kant de bergen met besneeuwde toppen.

Na onze ski avonturen richting Wellington gereden. Iets na de middag hier gearriveerd en aangezien onze boot pas om half twee vannacht vertrekt hebben we nog alle tijd om de stad in te gaan. Wellington is een prettigere stad dan Auckland. Overzichtelijker en met een mooie hoek bij de haven. De stad zit ook vol met kleine cafeetje's en eethuisjes.

• Roadtrip

De Wakhan vallei is een lust voor het oog. Kleine dorpjes liggen als groene oases langs de rivier die door het dorre landschap slingert. De Wakhan begint als smalle vallei en wordt gaandeweg steeds breder. Er komt dan ook meer ruimte beschikbaar voor landbouw en je ziet de velden met gewassen steeds groter worden.

De speedboat naar Bocas tuft eerst op z'n gemak het haventje uit en vaart langs de huisjes op palen die half in het water staan. Zodra het water wat breder wordt gaat de de hendel naar voren en begint de motor te brullen. De voorkant van de boot komt omhoog en we vliegen over het water. Het afdekzeil valt door de tegenwind aan de zijkant naar beneden en we zitten niet meer in de buitenlucht.

Als we Borocay verlaten is het een beetje aan het opklaren..., zal je altijd zien... We pakken een barca naar het eiland Panay. Het is maar een minuut of 10, Borocay ligt echt heel dicht voor de kust. Hier met een minibusje verder. Is er weer een van het type niet zeuren en doorrijden, vinden we niet erg! Lekker snel dus naar de andere kant van Panay. In Iloilo overnacht, niet echt een heel bijzondere stad. Gelukkig treffen we het toevallig enorm met het hotel, het Sarabia Manor. Een superdeluxe megagebouw met een entree waar je een vliegtuig in kan stallen. En toch ook nog wat heel betaalbare kamers. Zit je wel in de vergane glorie vleugel op een kwartier lopen door gangen en trappen, maar wel met alle voorzieningen van het hotel. En ze hebben hier dus een groooot zwembad. Heel prettig voor de rest van de middag.