Van Mandalay naar Pyin u lwin
We rijden al weer vroeg door Mandalay. De ochtendspits is in volle gang. Hoewel deze voor 80% uit fietsers bestaat is er af en toe toch geen doorkomen aan, ze krioelen aan alle kanten over straat. Als we de stad uit zijn komen we al snel in de heuvels. Het is een mooi landschap. Na een uurtje of wat zijn we bij de eerste stop voor vandaag; de Anasikan waterval. Het is zo'n drie kwartier afdalen van de weg naar de waterval. Het hele pad krijgen we gezelschap van drie dametjes die ons aan alle kanten willen bijstaan. Anita wordt bijna naar beneden gedragen!
De waterval is groot en woest. Het is regenseizoen en dat is duidelijk te zien aan de hoeveelheid die naar beneden stort. Er hangt een dichte nevel van het opspattende water. Gezien het vochtgehalte hier dus niet al te lang gezeten en weer het pad naar boven opgezocht. Het was een stevige klim die weer de nodige zweetdruppeltjes op het voorhoofd bracht.
Pyin U Lwin is een plaatsje wat op zo'n 1300 meter hoogte in de heuvels ligt. En door die hoogte is het hier aanmerkelijk koeler. Het is vanmiddag geheel bewolkt en af en toe valt er een bui en dat maakt dat het zelfs een beetje koud is. En aangezien onze gardrobe nogal beperkt is op dit moment trekken we maar twee t-shirts over elkaar aan. Hier in Pyin U Lwin is ook een 'hillstation' van de Engelsen geweest en er staan heel wat mooie koloniale gebouwen en een echte clocktower. Er zijn hier ook heel veel Nepali en Indiers wiens voorouders dienden in het Engelse leger en die nadat de Engelsen vertrokken zijn achtergebleven. Verder hebben de paardenkoetsjes ook een heel speciale uitvoering. Waar het vandaan komt zijn we niet achter gekomen maar het zijn een soort miniuitvoering van de koetsen die je ziet in wild-west films. De koetsier hoog op de bok en het koetsje zelf in flitsende kleuren geverfd. 
De Engelsen hebben hier ook een botanische tuin aangelegd en die hebben we 's middags bezocht. Een prachtig park, perfect onderhouden. Veel mooier dan we eigenlijk verwacht hadden. Een enorme diversiteit aan bomen en planten.
De volgende dag ook in de omgeving van Pyin U Lwin doorgebracht. Eerst de Maha Nan Damu grot bezocht. Een grote lange grot waar een rivier doorheen stroomt. Tussen de Stalagmieten en -tieten staan allemaal boeddha beelden. Daarna naar nog een watervalletje in de omgeving. Het weer is nu vrij beroerd geworden met een hoop regen dus dit was een kort bezoekje. Je kan wel merken dat er hier een ander weer is dan in de lager gelegen gebieden. Daar zijn de buien tijdens het regenseizoen kort en hevig, hier kan het heel lang miezeren.
Die nacht gaat om een uur weer het wekkertje; voetbaltijd! Het was weer ouderwets genieten tegen de Tsjechen al is de uitslag dan iets minder plezant...
In Pyin U Lwin hebben we ons programma een beetje omgegooid. We wilden eigenlijk met de trein naar Hsipaw maar bij nader inzien zagen we een dag heen en een dag terug treinen naar een plaatsje waar verder niets te doen is toch niet zo zitten. De treinreis zelf schijnt wel mooi te zijn maar twee dagen vonden we toch wat te veel.
Dus op naar de volgende bestemming; Kalaw. Dit is ook een bergdorpje en in de heuvels hieromheen kan je mooie trekkings maken naar de minderheden dorpjes. We waren nog geen vijf minuten in ons hotel in Kalaw of een gids diende zich al aan. Aardige man dus we wagen het er maar op. Nog wel even de regenclausule opgenomen; als het stort uit de hemel wordt er niet gelopen!
De volgende morgen om negen uur vertrokken, het is droog maar daar is dan ook alles mee gezegd. zwaar bewolkt weer met af en toe een heel klein beetje zon.
We lopen met onze gids over smalle paden naar een van de dorpjes. De heuvels zijn deels platgebrand om akkertjes te creeren. Er wordt vooral mais, rijst en thee verbouwd, maar ook de bladeren om de Myanmar sigaren mee te rollen komen hier vandaan. Dit is het gebied van de Palaung. Ze gaan in overwegend blauw en rood gekleed. In het eerste dorpje bij een familie thee gedronken en wat bananen gegeten. De families wonen hier in longhouses. Zeven families onder een dak. Het is eigenlijk een dorpje in een dorpje. Elke familie heeft z'n plek met vuurplaats, zitkleed en een klein afgeschermd slaapkamertje. Het is binnen rokerig van alle vuurtjes die branden. Aan de andere lange zijde van het huis staat de handel en wordt gewerkt. Tijdens ons bezoekje was men de bladeren voor de sigaren aan het drogen en pletten. Ze worden verkocht op de markt. Een volle mand van anderhalve meter hoog brengt 15000 Kyat op. In dit dorpje ook het schooltje bezocht. De kinderen krijgen hier ook Engelse les en sommige weten al verbazend veel te babbelen. Slechts 2% van de kinderen uit de dorpjes gaat echter na de lagere school naar een middelbare school in Kalaw. Meestal gaan ze direct op het land werken.
Als we onze tocht vervolgen wordt het regenachtiger. De regel uit de Lonely Planet halen we nog maar eens aan; "When trekking during the rainy season expect muddy conditions". En muddy wordt het.... Volgens de gids heeft het de afgelopen vijf dagen hier al geregend en dat heeft er voor gezorgd dat de paden soms zijn veranderd in een dikke rode modder brei. Onze schoenen en broekspijpen krijgen gaandeweg dezelfde kleur...
Halverwege bij een klein Nepalees restaurantje boven op de berg wat gegeten. De mooie uitzichten gaan weer even aan ons voorbij want het ligt al in de wolken en de wind en regen steken ook weer op. Binnen gegeten dus. In het keukentje zodat we mooi kunnen zien hoe onze maaltijd op het vuurtje wordt bereid. Lekkere chapati met aardappelcurry.
Het laatste stuk wordt weer glijden en soppen door de blubber. Als we om vijf uur weer in Kalaw zijn is het eerst tijd voor een warme douche! En natuurlijk de kleren en schoenen uitwassen want die zien er ook niet uit!
