Van Inle lake naar Yangon.
Het zijn de laatste twee dagen van onze trip en deze staan vooral in het teken van veel autorijden. In kilometers stelt de afstand dan wel niet zo heel veel voor, het zijn wel twee volle dagen rijden om deze te overbruggen. Het is namelijk veel rijden door de bergen en de snelheid is ook laag door de vele vrachtwagens en ander langzaam verkeer wat te passeren is. Qua bezoeken houden we het ook een beetje voor gezien. We hebben nu wel weer even genoeg tempels en Boeddha's bewonderd.
Het is rond een uur of drie als we de laatste dag Yangoon binnenrijden. We gaan eerst naar het White house hotel waar we een pakketje met fotorolletjes hebben achtergelaten. Het pakketje komt keurig weer tevoorschijn en er is meer goed nieuws; volgens de mevrouw achter de balie is er gebeld dat onze tassen terecht zijn! We willen nog even niet te vroeg juichen wat het is een nogal onsamenhangend verhaal en de persoon die er meer van weet is nu niet aanwezig. Eerst zien dan geloven. En bellen met de luchthaven kan pas na half vijf dus nog even geduld...
Vervolgens naar het kantoortje van het reisbureau voor de betaling van het restant van de trip. Gelijk even geinformeerd voor een vlucht voor morgen want als de bagage er nu wel is dan kunnen we morgen gelijk vliegen. Zo niet dan gaan we eerst claimen bij Thai en dat duurt wel weer een ochtend. In elk geval afgesproken met onze chauffeur dat als de tassen er zijn hij ons naar het vliegveld brengt om deze op te halen. Nog even bij het kantoor van Thai langsgelopen om te horen of zij wat weten maar ook daar moeten ze wachten tot half vijf voordat er gebeld kan worden.
Dan maar eerst bij het Beautyland 2 hotel ingechecked. Ietsje duurder dan The White house maar veel mooiere kamers. En dan wachten tot het half vijf is... Klokslag half vijf gelijk gebeld. De man aan de andere kant van de lijn herkend m'n stem meteen, we hebben tenslotte nogal wat contact gehad. Helaas heeft hij niet zo'n prettige mededeling; er zijn nog geen tassen gevonden zover hij weet. En hij zou het moeten weten want de hele 'zoekactie' gaat via Thai.
Dan blijft er maar een optie over; weer bellen met Biman. En wat blijkt; de tassen liggen inderdaad bij Biman op het kantoor! Eerst wil hij dat we morgen terugkomen omdat het kantoor eigenlijk al gesloten is maar naar wat aandringen kunnen we gelijk langskomen.
De auto opgehaald en heengereden. De filiaalbaas zelf doet de deur open en leidt ons naar achteren naar een donker kamertje. Het duurt nog even voordat het licht aanfloept maar dan zien we ze echt liggen; onze tassen!
We kunnen het bijna niet geloven. Zelfs nu kan er bij Biman nog niet een verontschuldiging af, ze komen niet verder dan dat ze de tassen "for your convenience" hebben bewaard in hun kantoor. En dat terwijl de mensen bij Thai nog gewoon van niets weten. En zij worden wel aangewezen door Biman als verantwoordelijke. Maar zoals we al eerder zeiden; communicatie is niet echt Biman's sterke punt....
Maar wij hebben onze tassen en zijn natuurlijk in jubelstemming! We gaan gelijk weer naar het kantoor van het reisbureautje om te kijken of we nog tickets voor morgen kunnen regelen. Men zit daar al op ons te wachten want ze zien natuurlijk ook handel. Er wordt snel even gebeld met Bangkok Airways en even later rent er iemand met onze paspoorten naar de ticketuitgifte. En zo hebben we nog op tijd onze tickets. Morgen om 12:50 vliegen we naar Bangkok.
We zoeken nu eerst een internetcafe om het goede nieuws wereldkundig te maken. Het kost weer de nodige creatieve oplossingen om hier een mail te kunnen versturen maar uiteindelijk lukt het (denken we...) En dan lekker eten in ons favoriete Okinawa restaurant. We hebben wat te vieren tenslotte!
